เหลืออีกสามวันในญี่ปุ่น

เหลืออีกสามวันก็ต้องกลับเมืองไทยถาวรแล้ว ความรู้สึกตอนนี้กลัวๆเศร้าอาลัยอาวรณ์ยังไงไม่รู้ คล้ายตอนที่จะมาญี่ปุ่นเมืองเจ็ดปีที่แล้วเลย แต่ตอนนี้กลับกลัวการกลับไปใช้ชีวิตที่เมืองไทยแทน อยู่ที่นี่มาจนรู้สึกว่าที่ญี่ปุ่นเหมือนเป็นบ้านไปแล้ว อีกเหตุผลคงเป็นเพราะพี่ฮุ้ยไม่กลับไปกับเราด้วย แง้ๆๆ

วันศุกร์เมล์ไปจี้ ศ เรื่อง Paper ของเราว่าไปถึงไหนแล้ว ศ เมล์ตอบมาเลยว่าดูให้แล้วให้เข้าไปแก้ แต่เราไม่มีเซคอมการ์ดแล้ว เลยเข้าตึกนอกเวลาไม่ได้ ต้องรอจนถึงวันจันทร์ถึงเข้าไปเอามาแก้ได้ วันเสาร์เพื่อนๆจัดเลี้ยงส่งเรา เราไม่อยากไปกินร้านเลยออกตัวให้จัดที่บ้านจะทำกับข้าวให้กินกัน พอดีอาทิตย์นี้มีงานไทยเฟสติวัล (ปีนี้เพิ่งตัดคำว่า Food ออกไป) สถานทูตจัดเป็นประจำทุกปี วันอาทิตย์เลยชวนพี่ฮุ้ยแว๊บไปดูที่โยโยกิโคเอน คนแน่นมากๆๆ จะซื้ออาหารไทยกินซะหน่อยแต่ต่อคิวนานมาก ที่ซื้อมาแล้วก็รสชาดสู้เราทำกินเองไม่ได้ (อันนี้ไม่ได้โม้นะ) โชคดีที่อากาศยังเย็นๆ แต่ตอนบ่ายฝนตก ดูดนตรีของลานนาจบตอนประมาณสี่โมงก็กลับ โชคดีที่เรากลับทันก่อนฝนจะเทลงมาเหมือนฟ้ารั่ว

เมื่อวาน (วันจันทร์) เข้าไปแล็บเอา Paper กลับมาแก้ที่บ้าน แก้ตั้งแต่กลับมาประมาณเที่ยงจนถึงตีสองแล้วก็ส่งเมล์ให้ ศ เลย ตื่นมาวันนี้มีเมล์จาก ศ มาแล้วว่าดูให้แล้ว ให้เข้าไปแล็บอีก วันนี้เลยไปนั่งแก้ที่แล็บทั้งวันเลย เจอเพื่อนรุ่นน้องถามว่าหนูทดลองของเราจะทำยังไง เข้าไปถาม ศ แล้ว สรุปให้กำจัดทิ้งเหลือไว้สองกรงพอ เลยได้ทำบาปครั้งใหญ่เลยวันนี้ กำจัดไปเยอะมาก

ตอนเย็นพี่ฮุ้ยกลับมาจากไปประชุมมารอเราที่ล๊อตเตอเรีย เราแก้กันไปแก้กันมากับ ศ หลายรอบมากในที่สุด ศ ก็บอกให้ลองส่ง JCI ดู อิมแพคแฟคเตอร์ตั้งสิบกว่า ใจเราไม่อยากส่งเลย เพราะรู้ว่าต้องรีเจ๊กแง๋ๆ อยากส่งอะไรที่มันจะรับเลยแต่ก็ไม่กล้าค้าน ศ พรุ่งนี้ต้องเข้าไปแต่เช้าไปแก้ต่อ ศ เราเป็นอย่างนี้ทั้งปีไม่จวนตัวก็ไม่ทำ มาเร่งเอาอาทิตย์สุดท้ายก่อนกลับเนี้ย...เฮอ