อาจารย์มาช่วยเติมความมั่นใจ

วันจันทร์ที่จะถึงนี้จะมี Symposium ที่ ศ เชิญ Prof. จาก Stanford มาพูด ศ จะให้เราเป็นผู้ประกาศอีกเหมือนคราวที่แล้ว แต่พอ ศ เอ่ยปากยังไม่ทันพูด เราก็พูดดักไว้เลยว่า ผู้ประกาศไม่เป็นแล้ว ทำเอา ศ หัวเราะเอิ๊กเลย แล้วเราก็แนะนำให้ใช้เด็กปีหนึ่ง Ono ที่พูดภาษาอังกฤษคล่องเป็นไฟ แต่ท่าทาง ศ ยังลังเล แต่เรายืนยังหัวเด็ดตีนขาดว่าไม่เอาแล้ว ศ เลยต้องจำยอม

ตอนเย็นก่อนกลับบ้านอาจารย์วัชรีโทรมา ดีใจมากที่อาจารย์ยังไม่ลืมเรา เลยชวนพี่ฮุ้ยไปคุยกับอาจารย์ที่ห้อง ก่อนไปแวะไปซื้อลูกพลับที่ Kinshicho ไปฝากอาจารย์ ดีนะที่ซื้อไป เพราะพอไปถึงอาจารย์ก็ควักของขึ้นมาฝากเราก่อนเลย กว่าจะไปถึงก็สองทุ่มนิดๆ อาจารย์สนับสนุนเต็มที่ให้ไป NIH แถมยังอาสาจะไปคุยกับหมอมโนให้ สบายใจขึ้นเป็นโขเลยเรา คุยอยู่ประมาณชั่วโมงได้ พี่อิ๋วก็โทรมานัดไปคุยกันที่ Starbucks กว่าจะเดินไปถึงก็สามทุ่มครึ่ง อาจารย์สิทธิชัยก็มาด้วย ไม่น่าเชื่อด้วยความบังเอิญอย่างยิ่งที่อาจารย์เคยไปเที่ยวเมืองจีนกับที่บ้านพี่ฮุ้ยมา เลยมีเรื่องคุยกันได้ถูกคอเลย คุยกันจนร้านปิดตอนสี่ทุ่มถึงแยกย้ายกันกลับ

ในที่สุดก็ได้กลับมาต้มมาม่ากินที่บ้านตอนห้าทุ่ม